محصور

من هيچ چيز نيستم، يعني حتي هيچ چيز هم نيستم، زيرا هيچ چيز بودن توانايي مي خواهد، توانايي همه چيز نبودن، پس من نيستم، زيرا بودن، بودن است، چه هيچ چيز، چه هر چيز!

اين وبلاگ ديگر به روز نمي شود.

بعد از خواندن رنجنامه  سحابی که به عنوان یک مذهبی  از فرط درد موجود در فضای سیاسی امروز ایران طلب مرگ می کند، مطلبی به ذهنم رسید.

 حاکمیت فعلی ایران ادعای حکومت مذهبی دارد، و شیوه اداره کشور با اصول به ظاهر مذهبی فعلی بر کسی پوشیده نیست!  حکومت های ایدئولوژیک دیگری هم، چه مذهبی چه غیر مذهبی را در جاهای مختلف دنیا دیده ایم. حاکمیت مذهب سوار،  خوب می داند که مذهب ابزار قدرتمندی برای حکومت کردن است و معتقدم این حاکمیت خیلی زودتر از ما به سکولاریسم رسیده است  و چون کاملا به سکولاریسم معتقد است، پیچیده ترین و ریاکارانه ترین نوع حکومت سکولار را پیاده کرده ، حکومتی به ظاهر مذهبی  ولی از درون غیر مذهبی!!

خطابم به آن مردمی است که ترس از سیستم حکومتی غیر دینی  دارند، آنهایی که  بین انسانیت و مذهبی که باید زیر مجموعه انسانیت باشد، فریب ظاهر اصول مذهبی منهای انسانیت را خورده اند.  اگر مذهبی باشند باید انسانیت خود را اثبات کنند و به آن وفادار باشند، اما اگر انسان باشند، نیازی نیست مذهبی بودن خود را اثبات کنند، این یک معادله ساده است که نشان میدهد، انسانیت یک اصل است.  مذهب و به خصوص حکومت مذهبی بستری برای اجرای اصل انسانیت است، که در این صورت بستری که این چنین تا به امروز در تاریخ بزرگترین محکوم  زیر پا گذاشتن انسانیت است، آیا مردود نیست؟!! همه چیز عیان است، حتی همین حاکمان امروز هم اعتقادی به حکومت دینی ندارند! همین شیوه مدیریت نشان از این دارد که امروز در هیچ کجای دنیا، حتی ایران به ظاهر مذهبی هم، حکومت دینی در مدیریت اجتماعی ، سیاسی، اقتصادی  و فرهنگی هیچگونه کارایی ندارد  و پذیرفته نیست. ناکارآمدی  را همین حکومتهای مذهبی  با شیوه حکومت داریشان فریاد می زنند. اگر مذهب  توان اداره کشورها را داشت، چرا همه حکومت های مذهبی در هر کجای دنیا اینگونه دست به  کشتار، ظلم  و فساد  میزنند. اگر حکومت مذهبی کارایی داشت ایران امروز یک حکومت  اخلاق مدار و انسان محور بود، اگر مذهب توان اداره امور را داشت دولت  اسرائیل  جنایت کار نبود، اگر مذهب توان اداره امور را داشت ، در  پاکستان و عراق و افغانستان  اینگونه با انسانها برخورد نمی شد! بیایید رو راست باشیم، وقتی خود مبلغان حکومت های مذهبی خوی انسان ستیزی دارند، این نشان از مردود بودن حکومت های مذهبی خواهد بود. ایدئولوژی بوی خون می دهد!

 آدمی در بیهودگی غوطه می خورد و چاره ای ندارد! یکی سر در آخور قدرت دارد،  یکی در مذهب ،  دیگری  در شهوت و یکی در هیچ . و امان از هیچ ! دنیایی که در هیچ محو میشود. بن بست را هیچ منطقی نمی تواند کوچه کند ! هیچ راهی نیست ، البته راه که بسیار است اما  فارغ از نتیجه !